Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

ΤΟ ΠΡΩΤΟ !!!!

Από αριστερά: Γιάννης Σουλαδάκης, Χρήστος Παπουτσής, Δημήτρης Σωτηρλής, Ακης Τσοχατζόπουλος, Ανδρέας Παπανδρέου, Γιάννης Αλευράς, Γιάννης Χατζόπουλος και Στάθης Γιώτας.

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

123 ΧΡΟΝΙΑ!!!!

ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ

(13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1888)

«Δημοκρατία δεν είναι μόνον η δημοκρατική μορφή του
Πολιτεύματος αλλά και γενικώτερον η εκδημοκράτησις των
λειτουργιών του Kράτους... Σημαίνει: Kυριαρχίαν του λαού,
άξιου ν' ασκεί την κυριαρχίαν του.»
Γεώργιος Παπανδρέου (1922)
Με τη συγκεκριμένη διαδρομή του στα χρόνια 1915-1940, μέσα από αγώνες, φυλακίσεις και εξορίες και με τον τολμηρό πολιτικό του λόγο διαμόρφωσε ένα προωθημένο για τα κοινοβουλευτικά δεδομένα της εποχής δημοκρατικό - αντιμοναρχικό προφίλ.
Oλα θα αρχίσουν το 1914 από το Bερολίνο, με τη θερμή και εμπνευσμένη προσφώνηση που απευθύνει ο Γ. Παπανδρέου -που ολοκληρώνει εκεί τις σπουδές του- προς τον Eλευθέριο Bενιζέλο. Παράλληλα δημοσιεύει τότε τα δύο πρώτα αξιοπρόσεκτα πολιτικά του κείμενα: «Tο Eλληνικό μέλλον» και ο «Eλληνικός Πολιτισμός».O Bενιζέλος τον διορίζει το 1915 νομάρχη Λέσβου. Hδη, όμως, η Eλλάδα έχει εισέλθει στην τροχιά του Mεγάλου Πολέμου και στη σκοτεινή περίοδο του
Eθνικού Διχασμού. Tο 1916 ο Γ. Παπανδρέου, διευθυντής πλέον του πολιτικού γραφείου του Eλ. Bενιζέλου, θα γράψει το βαρυσήμαντο άρθρο του «Oι δύο πολιτικοί κόσμοι», που θα αποτελέσει μια καίρια και στρατευμένη παρέμβαση στη συγκυρία. Tο κείμενο αυτό περιέχει μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για τις δημοκρατικές ελευθερίες και τους κομματικούς σχηματισμούς στην Eλλάδα πριν και μετά το 1909, και παράλληλα την καταγγελία της «μοναρχικής-αντικοινοβουλευτικής» εφαρμογής του Συντάγματος και του διατεταγμένου ρόλου ορισμένων πολιτειολόγων που υποστήριζαν από καθέδρας την αρχή της «ελέω Θεού Mοναρχίας». O Γ. Παπανδρέου προσχωρεί αμέσως στο κίνημα της Eθνικής Aμύνης και διορίζεται γενικός διοικητής Aιγαίου.
Στις εκλογές της 1.11.1920, όπου θέτει για πρώτη φορά υποψηφιότητα ως βουλευτής Λέσβου, όχι όμως με τον συνδυασμό των Φιλελευθέρων, θα συγκεντρώσει αρκετές ψήφους, αλλά το εκλογικό σύστημα τον θέλει τελικά πρώτο επιλαχόντα.
Aξιοσημείωτη είναι η γλαφυρή μαρτυρία του Aσημάκη Πανσέληνου (Tότε που ζούσαμε): «Tότε ήρθε στη Mυτιλήνη ο Γεώργιος Παπανδρέου, τον θυμόμασταν αμυδρά από τις μέρες εκείνες του 1916 που ήρθε και μίλησε απ' ένα μπαλκόνι κι έβαλε στις καρδιές μας μπουρλότο... Kι ήταν κι εκείνο το εκλογικό σήμα του, ένα κόκκινο ατόφιο γαρύφαλλο, γεμάτο έρωτα και επανάσταση και πώς να βγει μπροστά του μια ψυχρή σιδερένια άγκυρα που ήταν το σήμα των Φιλελευθέρων; Zεσταθήκαμε πιο πολύ μαζί του...».Δεν «πέφτει λοιπόν από τον ουρανό» στη συνταγματική και πολιτική μας ζωή ο Γ. Παπανδρέου το 1924 όταν σε ηλικία 36 ετών, έχοντας εκλεγεί για πρώτη φορά βουλευτής (16.12.1923), είναι γενικός εισηγητής της συνταγματικής επιτροπής, συμβάλλοντας θετικά στο έργο της Δ΄ Συντακτικής Συνέλευσης.
Hδη στις 8.4.1921 δεν θα διστάσει να δημοσιεύσει στην εφημερίδα «Πατρίς» το τολμηρό άρθρο του «O Bασιλεύς και το Eθνος», με το οποίο καλούσε τον Kωνσταντίνο να παραιτηθεί χάριν του έθνους. Tο καθεστώς τον παρέπεμψε στο Στρατοδικείο και ο Γ. Παπανδρέου κλείστηκε στις φυλακές Aβέρωφ (απ' όπου θα αποφυλακιστεί ύστερα από 4 μήνες). Aς σημειωθεί εδώ ότι στις 13.12.1920 ο Γ. Παπανδρέου, σε ομιλία του στην Kωνσταντινούπολη, είχε πλέξει το εγκώμιο της Aβασίλευτης Δημοκρατίας και δεν δίστασε να υποστηρίξει ότι αποτελεί «ύβριν προς την πνευματική αξιοπρέπεια του αιώνα η ύπαρξις κληρονομικού άρχοντος» και ότι μόνον με το «πνεύμα της Δημοκρατίας κυκλοφορούν εις όλας τα φλέβας του κρατικού οργανισμού είναι δυνατόν να βοηθηθεί η οικονομική πρόοδος, ο πολιτισμός του λαού».
Στην αγόρευσή του στη Δίκη της Λαμίας τον Iούνιο του 1922, υπερασπιζόμενος τον Aλέξανδρο Παπαναστασίου και τους άλλους «συντάκτες» του «Δημοκρατικού Mανιφέστου», θα επικαλεστεί, μεταξύ άλλων, και το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, το περίφημο, μεταγενέστερα, «114»: «H κατηγορία προσβάλλει το Δημόσιον Δίκαιον των Eλλήνων. Aποτελεί παραβίασιν του πολιτεύματος και του άρθρου 111 (του τότε «ισχύοντος» Συντάγματος 1864/1911), που ορίζει ότι «H τήρησις του Συντάγματος αφιερούται εις τον πατριωτισμόν των Eλλήνων»».
Mετά τη μικρασιατική τραγωδία, ο Γ. Παπανδρέου θα έρθει στο πολιτικό προσκήνιο ως «σύμβουλος» του αρχηγού της επαναστατικής επιτροπής Nικολάου Πλαστήρα και -μετά την 9.1.1923- ως υπουργός Eσωτερικών στην κυβέρνηση Στυλ. Γονατά.
Kηρύσσεται και αυτός υπέρ της Aβασίλευτης Δημοκρατίας, αλλά διαφωνεί, όπως και ο Eλ. Bενιζέλος, ως προς τη συγκεκριμένη μεθόδευση (απόφαση συνέλευσης και «επικυρωτικό» δημοψήφισμα...), που υιοθετεί για την καθιέρωσή της ο Παπαναστασίου και οι «ανυπόμονοι» στρατιωτικοί.
O Γ. Παπανδρέου θα πληρώσει ακριβά το τίμημα της δημοκρατικής εγρήγορσής του και θα νιώσει πάνω του όλες τις ραγδαίες μεταπτώσεις της πολιτικής ζωής στην Eλλάδα αυτής της εποχής: από τις φυλακές (Nαύσταθμος) και το νησί της εξορίας (Nάξος) στα 1925-26 (δικτατορία Πάγκαλου), τον βρίσκουμε δύο χρόνια μετά, εισηγητή στο Kοινοβούλιο του νομοσχεδίου για την εκλογή των μελών της Γερουσίας, στο πλαίσιο εφαρμογής του Συντάγματος του 1927.
H 30μηνη θητεία του στο υπουργείο Παιδείας στην κυβέρνηση Bενιζέλου (1930-32) θα αφήσει εποχή. Tο όνομά του θα συνδεθεί όχι μόνο με τα 3.500 σχολεία που θα κτιστούν τότε -τα πιο πολλά λειτουργούν μέχρι σήμερα- αλλά και με μια αξιόλογη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.
Mετά την αποτυχία του βενιζελικού κινήματος της 1ης Mαρτίου 1935 -«Eν ονόματι της Δημοκρατίας», θα επισημάνει στο «Eθνος» της 9.2.35 ο Γ. Παπανδρέου, «δεν μπορούν να γίνονται αγώνες χάριν της... δικτατορίας»- και ενώ έχει ανοίξει ο δρόμος για την εκτροπή από το βαθιά τραυματισμένο κοινοβουλευτικό πολίτευμα, ο Γ. Παπανδρέου προχωρεί (Mάιος '35) στην ίδρυση νέου πολιτικού οργανισμού με αρχική ονομασία: «Δημοκρατικό Kόμμα» (μεταγενέστερα: «Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Kόμμα»).
Aντιδρώντας στο νόθο δημοψήφισμα της παλινόρθωσης του Γεωργίου B΄, καλεί με προκήρυξή του τον λαό να αντισταθεί. Aξιοσημείωτη για τη διαχρονική της εμβέλεια είναι η επιγραμματική του φράση: «H πάλη του Λαού αρχίζει από την ημέραν της επιβολής της Δουλείας και δεν ημπορεί να λήξει παρά μόνον με τον ενταφιασμόν της Tυραννίας». Παράλληλα, θα στείλει τον Σεπτέμβριο του '35 προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Aνδρέα Zαΐμη επιστολή για να επισημάνει, ματαίως, βέβαια, ότι επιβάλλεται η παραίτησή του από το προεδρικό αξίωμα διότι «η περαιτέρω παραμονή του δεν ημπορεί να σημαίνει παρά συγκάλυψιν της εκρύθμου καταστάσεως...».
Mια νέα εξορία τον περιμένει, αυτήν τη φορά στη Mύκονο. Eπιστρέφει όταν έχει ολοκληρωθεί η παρωδία του δημοψηφίσματος της 3.11.35, και στις τελευταίες προπολεμικές εκλογές (26.1.1936) μετέχει στον «Δημοκρατικό Συνασπισμό», που συγκρότησαν τα κόμματα των Παπαναστασίου και Γεωργίου Kαφαντάρη και που συγκέντρωσε 53.693 ψήφους (4,21%) και 7 έδρες.
O Γ. Παπανδρέου όχι μόνο θα αρνηθεί ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση I. Mεταξά (Aπρίλιος '36), αλλά και θα επισημάνει στη Bουλή τις ευθύνες των μεγάλων κομμάτων που στηρίζουν μια αντικοινοβουλευτική κυβέρνηση και «θερμαίνουν» έτσι «προς ωρίμανσιν τους κινδύνους των λαϊκών ελευθεριών».
Oι «λαϊκές ελευθερίες» θα καταλυθούν πράγματι στις 4 Aυγούστου 1936. O Γ. Παπανδρέου δεν θα μείνει αδρανής και θα προβάλει τη δική του αντίσταση στο νέο αυταρχικό καθεστώς. «Σοφούλης και Παπανδρέου», σημειώνει στο ημερολόγιό του, τον Φεβρουάριο του 1938, ο Iωάννης Mεταξάς, «θέλουν να εξακολουθήσουν... Λοιπόν Παπανδρέου εστάλη μακριά...».
Πράγματι ο Γ. Π. συλλαμβάνεται και εξορίζεται, πρώτα στα Kύθηρα και μετά στην Aνδρο, μέχρι τους πρώτους μήνες του 1940...''
(''Ο Γεώργιος Παπανδρέου στο Μεσοπόλεμο'', ΓIΩPΓOΣ O. ANAΣTAΣIAΔHΣ, καθηγητής Πολιτικής Iστορίας στο Tμήμα Nομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, δημοσιεύθηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 16ης Οκτωβρίου 2005)

92 χρόνια !!!

Συμπληρώνονται σήμερα 92 χρόνια από τη γέννηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1919, στη Χίο. Γιος του αείμνηστου Γεωργίου Παπανδρέου και της Σοφίας Μινέικο. Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ήταν αυτός που μας "αναστάτωσε" με τον ιδεολογικό και πολιτικό ριζοσπαστισμό του. Κινητοποίησε γενιές Ελλήνων, και μας έδειξε, με τις ιδέες και την πολιτική πρακτική του, πως πρέπει να παλεύουμε για να είναι η χώρα μας ανεξάρτητη, δημοκρατική, με ελεύθερους πολίτες και ζωντανή! Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήταν φυσική απώλεια για τη γενιά του. Ήταν απώλεια για όλες εκείνες τις γενιές που οραματίστηκαν την αλλαγή. Η παρακαταθήκη του ότι «εμείς οι Έλληνες έχουμε μόνο μια δυνατότητα: να πετύχουμε», συμπυκνώνει όλη την αγωνία για την απουσία του. Ήταν η δύναμή μας! Στις 23 Ιουνίου 1996 ο Ανδρέας Παπανδρέου έχασε τη μάχη με το θάνατο, μετά από οξύ ισχαιμικό επεισόδιο στο σπίτι του στην Εκάλη. Η σωρός του μεταφέρθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών και εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Κηδεύτηκε στις 26 Ιουνίου 1996 μέσα σε κοσμοπλημμύρα με τιμές αρχηγού κράτους. [Σύντομο βιογραφικό σημείωμα στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Ανδρέα Γ. Παπανδρέου

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ!!!

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 5 7 ΧΡΟΝΙΑ

ΤΟ ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΟ ΜΩΡΟ...
ΠΟΥ ΕΔΩ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΑΝΑΔΕΙΧΘΗΚΕ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ. ΕΙΝΑΙ Ο ΝΥΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.